เมื่อหลายวันก่อนจอยโดนหลอกให้เข้าไปอ่านบลอคของพี่ปอน ipocky

แล้วปรากฏว่า.. อิจอยโดนลูกโซ่ซะงั้น เหอะๆๆ เลยต้องมานั่งเขียน TaG เนี่ยอ่ะค่ะ

การเขียน TaG ต้องพูดถึงตัวเองในสิ่งที่ไม่เคยมีใครรับรู้มาก่อน 5 หัวข้อ

แล้วส่งต่อให้คนที่รู้จักอีก 5 คน และใน 5 คนนั้นจะต้องมีบลอคของ Exteen

เวงกำ มีเรื่องปิดบังเยอะซะด้วยดิ จอยขอดึงมาเล่าแค่ 5 เรื่องละกันน๊า ไม่งั้นเล่าทั้งปีคงไม่จบ หึหึ

TaG 1 >>> ฟันหักซี่เดียว เปลี่ยนแปลงทั้งชีวิต

คือเรื่องมันมีอยู่ว่า ตอนเด็กๆ อายุประมาณ 4-5 ขวบ จอยมีจักรยานสามล้อคู่ใจอยู่คันนึง

เวลาไปไหนจอยก้อจะเอามันไปด้วย วันๆไม่ต้องทำอะไร เอาแต่ปั่นสามล้อเล่น

พอเมื่อยเข้าหน่อย ก้อเปลี่ยนเป็นใช้ขาไถไปๆมาๆ ให้มันกระดื๊บหน้า กระดื๊บหลัง

แต่มีอยู่วันหนึ่งมันทั้งเหงา ทั้งเซง เลยลองประดิษฐ์ท่าปั่นจักรยานแบบใหม่ด้วยตัวเอง

ประมาณว่าขึ้นไปยืนบนที่นั่ง แล้วแทนที่จาใช้ขาปั่นแบบปกติ อิเด็กเวรนี่ก้อใช้มือปั่นซะงั้น

มันก้อสนุกอยู่หรอก แต่ความสุขมันมักจาอยู่ได้ไม่นาน..

จากที่เคยยืนอยู่บนที่นั่งสามล้อถีบ จอยก้อมารู้สึกตัวอีกทีว่า มานอนจมกองเลือดอยู่ที่พื้นซะแล้ว

เลือดนั่นน่ะมันไหลเปนน้ำตกออกจากปากจอยแบบไม่หยุดไม่หย่อนเลย

แถมด้วยฟันน้ำนมซี่น้อยๆอีกซี่นึงที่หลุดออกมาอีก

ทุกๆคนฟังดูก้อไม่น่าจาตื่นเต้นอะไรใช่มั้ยคะ ที่จอยแค่ฟันน้ำนมหลุด

แต่มันไม่ใช่ยังงั้นดิ มันหลุดก่อนวัยอันควรอ่าจนผ่านไปหลายปีต่อมา ตอนที่ฟันแท้ขึ้น

จอยโคตรดีใจเลยที่จาได้มีฟันหน้าเหมือนเพื่อนๆเค้าซะที แต่!! แต่!! แต่!!

พอฟันแท้ค่อยๆขึ้นทีละซี่จนครบตามวัยไอ้ฟันข้างหน้านั่นมันกลับไม่เรียงแถวเหมือนฟันซี่อื่น

ไม่อยากจาพูดเลย อนาถจิงๆ สุดท้ายพออายุได้ 10 ขวบก้อต้องพึ่งมือหมอ ดัดฟัน ค่ะ

ไอ้ตอนดัดฟันเสือกไม่ถอนฟัน 4 ซี่ แบบที่เค้าทำกันอีกนะ แม่ไปบอกหมอว่าให้ขยายกรามแทน

ก้อดีค่ะ ไม่ต้องเสียสุขภาพจิตตอนถูกกระชากฟันแท้ 4 ซี่ ออกจากปาก

และผลลัพธ์ที่ได้ออกมามันช่างน่าพอใจ จนมีอยู่วันนึงจอยนั่งดูรูปสมัยอนุบาลกะรูปปัจจุบัน

พอเอามาเทียบกัน.. ทำไมหน้ามันต่างกันยังงี้วะ โหยยย หน้ายาวขึ้นแบบคูณสอง อ่ะ

พอมาตอนนี้จอยเลยเริ่มเข้าใจเลยว่า บางคนที่รูปหน้าเค้าเปลี่ยนไป อาจจะไม่ใช่ศัลยกรรม

แต่แค่ไปจัดฟัน มา (ยุนโฮจ๋า..จอยจะไม่พูดว่ายุนคางยื่นอีกแล้วหง่ะ)

ยังๆ ยังไม่จบแค่เรื่องหน้ารูปวงรีของอิจอย มันน้อยไป

หลังจากเหตุการณ์วันนั้น จอยก้อไม่กล้าเข้าใกล้รถจำพวกจักรยาน หรือ มอเตอไซค์ อีกเลย

แล้วทีนี้เพื่อนๆที่ชอบด่าจอย รู้กันรึยังคะว่า ทำไม(กรู)ถึงไม่พยายามที่จะนั่งมอเตอไซค์

ยังดีนะที่ตอนนี้จอยยังพอขี่จักรยานได้บ้าง (ออกแนวโดนแม่บังคับ เพิ่งขี่เป็นเร็วๆนี้เอง อิอิ)

TaG2 >>> สิ่งที่ไม่ชอบสุดๆ

จอยขอละไอ้พวกสิ่งมีชีวิตที่นอกเหนือจากมนุษย์ไว้ละกันนะ

(เพราะว่า..คนทั่วๆไปเค้าก้อกัวกันอ่ะ)

ไอ้ที่จอยจะพูดถึงตอนนี้ มันคือของกิน..

ไม่ใช่ๆ อย่าเพิ่งเดากันว่าเปนผัก นะ (ผักอ่ะ จอยยังพอกินได้บ้าง)

แต่ มินต์ นี่สิ บรื๋อออ พูดแล้วขนลุกอ่า..

ไม่ต้องงงค่ะ เข้าใจถูกแล้ว M-i-n-t ไอ้พวกหมากฝรั่งนั่นแหละ

เวลาจอยเรียนอยู่ แล้วมีคนกินมินต์นะ มันจะรู้สึกเหมือนโดนยากดประสาทอ่ะ

พอได้กลิ่นมินต์ จะมีอาการวิงเวียน คลื่นไส้ ตาพร่า สมองตื้อ จนคิดอะไรไม่ออกเลย

ขอร้องเถอะค่ะ ถ้ายังอยากจะเปนเพื่อนกันอยู่..

ช่วยรักษาระยะห่างในการรับประทานหมากฝรั่งกลิ่นมินต์ของคุณด้วยนะคะ (ได้โปรด..) TT^TT

(ปรากฏว่าตอนสอบปลายภาค เพื่อนๆทุกคนสกัดดาวรุ่งโดยการนั่งกินมินต์ในห้องสอบ กำ!!)

TaG3 >>> มั่นคง & ใจแข็ง

เพื่อนๆ คะ มีใครเคยแอบชอบคนคนนึง โดยที่ไม่บอกใคร และไม่มีใครรู้ เป็นเวลา 5 ปี มั้ยคะ

จอยจะมีนิสัยแปลกๆอยู่อย่างนึงคือ เมื่อเวลาชอบใครแล้ว จะมีความสุขมากในการแอบชอบเค้าเนี่ย

ประมาณว่า เมิงอย่ารู้ตัวซะก่อน แล้วมาชอบตอบนะ ไม่งั้นกรูเลิกชอบจิงๆด้วย อ้าว กำ!!

ถ้าเจอผู้ชายคนไหน แล้วจอยบอกเพื่อนตรงๆเลยว่า ชอบคนนั้นอ่ะ

บอกได้เลยว่า จอยไม่ได้ชอบผู้ชายคนนั้นซักเท่าไหร่หรอก เหอะๆๆ

ส่วนคนที่จอยชอบจิงๆนะ ถ้าเค้าไม่รู้ตัวซะก่อนอ่ะ

จอยก้อคงจะชอบต่อไปเรื่อยๆ 5ปี 10ปี ก้อไม่เปลี่ยนใจหรอก เปนไงๆ มั่นคงมะล่ะ 555

แล้วก้อขอพูดถึงเรื่อง ใจแข็ง อีกเรื่องนึง..

อันนี้ในทางตรงกันข้าม ถ้าจอยคิดว่าไม่ได้ชอบคนๆนั้นตั้งแต่แรกแล้ว

ยังไงก้อจะไม่มีวันใจอ่อนเปนอันขาด เพราะฉะนั้น..

"อย่ารอเราเลยนะ!! อย่าปล่อยให้เวลามันผ่านไปอย่างเปล่าประโยชน์ยังงี้จนถึง 10 ปี

หยุดความรู้สึกดีดีที่มีให้เราไว้ที่ 9 ปีนี้ดีกว่า ยังไงเราก้อยังเปนเพื่อนกันได้นะ"

TaG4 >>> เพื่อนที่ดีที่สุด

อันนี้ขอไม่พูดไรมาก แค่อยากจะบอกว่า

เพื่อนทุกๆคน ล้วนเปนเพื่อนที่ดีที่สุดสำหรับจอย ..รักเพื่อนๆน๊า.. >_<

ขอเสริมนี๊ดนุง เรามีเพื่อนอยู่คนนึง ที่ชีวิตนี้เราขาดเค้าไม่ได้ มันคือ.....

// คอมพิวเตอร์ //

กรั่กๆๆ อันนี้จอยพูดจิงเลยนะ ทุกครั้งที่คอมเสีย จอยจะรู้สึกเหมือนอยากตายยังไงไม่รู้อ่า

ชีวิตคงจาไร้ซึ่งสีสันถ้าไม่มีเธอ 55555

TaG5 >>> กุญแจ

ข้อสุดท้ายนี่ ถ้าไม่พูดถึง มันคงจาเปนการผิดคอนเส็ปในการทำบลอคของจอยแน่ๆ

เมื่อก่อน ตั้งแต่สมัยประถมยันม.ต้น จอยขึ้นชื่อว่าบ้านักร้องอาร์เอสมั่กๆ

ไม่ว่าจะ พี่เจมส์, ดีทูบี และคนอื่นๆอีกมากมาย (ทั้งค่ายน่านแหละ)

ตอนนั้นโชคยังดีไง ที่นักร้องพวกนั้นเปนคนไทย อิจอยก้อสบายไป

จะหาซื้อของ หรือจะตาม ก้อง่ายแสนง่าย แถมยังพูดภาษาเดียวกันอีก

แล้วความลำบากก้อค่อยๆเยื้องย่างเข้ามา..

ตอนที่จอยหันมากรี๊ดนักร้องฝั่งไต้หวัน (และแอบมีฮ่องกงบ้างเล็กน้อย)

ความจิงจอยก้อชอบดูหนังจีนมาตั้งแต่เด็กๆแล้วนะ

แต่อะไรจะมีแรงบันดาลใจให้เรียนภ.จีนได้เท่าตอนได้ฟังเพลง F4, โจวเจี๋ยหลุน, หวังลี่หง ล่ะ

สุดท้าย อิจอยพลาดคร่า มารู้ตัวอีกทีก้อมาเรียนอยู่เอกจีนซะละ 555

และความลำบากมันยังไม่ได้สิ้นสุดลงที่แค่นั้น..

ตอนม.ปลาย ใกล้เอ็นทรานเต็มทีละ จอยตัดสินใจได้แล้วว่าจะต้องเรียนเอกจีนให้ได้

เพื่อซักวันนึง ถ้าเคนมาไทย เราจะได้คุยกันรู้เรื่อง (แล้วได้คุยรึยังล่ะตอนนี้ เฮ้ออ)

แล้วก้อเมื่อเสียงนุ่มๆเพราะๆ ดังทะลุโสตประสาทเข้ามา นั่นเพลงใครอ่ะ?? เพราะโคตรรร..

แต่พอได้เหนหน้า อิจอยถึงกับอึ้ง คนนี้อ่ะนะ SE7EN ที่ร้องเพลง Come back to me

ตอนนั้นเว่นหน้าตาไม่ไหวว่ะ แต่ทำไงได้ มันหลงรักไปตั้งแต่ตอนที่ได้ฟังเพลงในวิทยุซะแล้ว

(อารมณ์เดียวกะตอนที่ชอบโจวเจี๋ยหลุนเลย ดีนะที่ได้ฟังเพลง ก่อนเหนหน้า เหอะๆๆ)

หลังจากนั้นเปนต้นมา เว่นก้อเปรียบเสมือน กุญแจ ที่สำหรับไขเข้าไปสู่ประเทศเกาหลี

ทำให้จอยได้รู้จักนักร้องดีๆ ได้ฟังเพลงเพราะๆ อีกมากมายรวมทั้ง.. ได้รู้จักชินฮวา

แค่นั้นเว่นมันยังทำให้จอยลำบากไม่พอ ที่จอยต้องทนทรมานเรียนภ.เกาหลีเพื่อเว่น

(หลังจากที่นั่งแกะเนื้อเพลง Come back to me ด้วยตัวเองมาเปนเวลานาน)

เสือกออกซิงเกิ้ลภ.ญี่ปุ่นมาซะงั้น แล้วเปนไง อิจอยเลยกลายเปนผีบ้า เรียนมันซะ 3 ภาษาเลย

แรกๆมันไม่ได้ยากเลย เรียนด้วยใจล้วนๆ (ท่องไว้ว่า เพื่อนัมจา เพื่อนัมจา แค่นี้ก้อฮึดสู้ละ)

แต่พอเรียนสูงขึ้นเรื่อยๆดิ แกรมม่าก้อยิ่งยากขึ้นเรื่อยๆ และยากขึ้นพร้อมกันทั้ง จีน-เกาหลี-ญี่ปุ่น

มันคงถึงเวลาที่จอยต้องเลือกซะแล้วแหละ อย่าให้อิจอยเรียนจบเมื่อไหร่นะ

จะลืมภ.ญี่ปุ่นให้เกลี้ยงเลย คอยดูดิ (เว่นอ่ะ ห้ามเรียนภาษาอื่นแล้วนะ มะงั้นโกดจิงๆด้วย)

โอยย ไม่ไหวละคร่า TaG ยาวเกินไปละ

เด๋วต้องรีบไปดูซีรีย์ที่ไจ๋เล่นอีก (Silence) เพิ่งจาซื้อมาค่า..

ต้องดูให้จบก่อนที่กุงเอสตอนต่อไปจะออก เหอะๆๆ สามีหลายคนก้อเงี้ยแหละ

กรี๊ดดด อาทิตย์หน้าก้อจาเต็ม 21 ละ ยังไม่ได้เตรียมของขวัญวันเกิดให้ตัวเองเลย >.<

ปล.เด๋วจอยขอคิดอีกทีน๊า ว่าจาส่งTaG ให้ใคร เพราะว่าส่วนใหญ่ก้อจาได้กันหมดแล้วอ่า..

edit @ 2007/01/20 03:56:24

** เจอผู้โชคดีแล้วคร่า...

จากที่จอยสำรวจดู มีหลายคนที่เขียนTaGแล้ว หรือไม่ก้อมีคนส่งให้แล้ว ก้อเหลือ 2 คนนี้อ่ะ

มิ่ง กะ นกกิ ผู้ซึ่งลุยด้วยกันกับจอยทุกงานไม่ว่าจาเปนเว่น ชินฮวา ดงบัง หรือเอสเจ อิอิ

ตั้งใจเขียนน๊า เด๋วจาเข้าไปอ่านจ้า...